Rivierwijkers 1 – VV ’t Vliegdorp 06-12-2025

Zaterdag 6 december, het is de laatste goudexpeditie van de Wijkers voor de winterstop.
De pakjesboot van de Sint was weer vertrokken, maar de bemanning van het
vlaggenschip mocht nog één keer een middagje schatgraven naar 3 goudmunten.
Om 12 uur kwamen één voor één de enthousiastelingen de kombuis binnen. Na de
vorige 3 diep-opgegraven munten was het tijd om de schatkist verder te spekken.

De verwachtingen konden gelijk wat getemperd worden toen bleek dat de bemanning behoorlijk was uitgedund tot 12. Mikey had een te wilde pakjesavond gehad en moest
helaas last minute thuisblijven. Boris had bij de vorige rooftocht een ongelukje met de vlaggenmast en kon daarom het kraaiennest niet bemannen. Gelukkig stond Wouter
paraat om deze rol op zich te nemen. Onze kapitein was daarentegen wel fit, maar mocht om disciplinaire redenen het schip uitzwaaien vanaf de kade.

Nadat Teuwen nog wat fanshop merchandise probeerde te scoren bij de souvenir en Jan
gebombardeerd werd tot nieuwe kapitein, konden onze stuurmannen de snode koers in
de kajuit mededelen. We wisten dat deze 3 punten niet voor het oprapen lagen en dat we
eerst vliegdekschip VV ’t Vliegdorp nog tot zinken moesten brengen. Niemand had
eigenlijk bruikbare informatie over deze muiters. Dat ze hun naam eer aan deden was
wel bekend. Met doeltreffende luchtaanvallen hadden ze bij menig ander schip al dood
en verderf gezaaid. Uitkijken dus in het kraaiennest…
Vanwege het verlaat binnenvaren van een ander schip, gingen de ankers pas los om
13:25. Wat opviel was dat de stuurhut van het vlaggenschip weer goed gevuld was.
Helaas niet met gevechtsmateriaal, maar met adviseurs en plezieropvarenden. Omdat
de woeste groene zee, vandaag omringd door een grauwgrijs wolkendek, veel bevaren
wordt, is het door de golven soms lastig om de vijand goed onder druk te zetten. Toch
mag dit voor het ervaren vlaggenschip geen reden zijn om van koers te wijzigen.
Het eerste gedeelte van de reis gebeurde er niet veel. Het bleek dat de bemanning van
beide schepen op pakjesavond al genoeg cadeautjes had weggegeven. De verdediging
van beiden was daarnaast goed op orde en de enkele munitie die werd afgevuurd kon
weinig schade berokkenen. Op enkele man-op-man gevechten na, werd er vooral door
de verrekijker heen gekeken. Met deze verrekijkerstand gingen we dan ook de 15 minuten
wapenstilstand in.
Tijdens de wapenstilstand bleek dat de hongersnood bij het vlaggenschip van dusdanig
niveau was dat die kist echt gevuld moest gaan worden. In het 2e gedeelte van de reis
gingen dan ook meer zeilen open en met meer vaart werd het vliegdekschip onder druk
gezet. Helaas kwam er daardoor een piepklein scheurtje in één van de zeilen en met een
gericht schot kon onze kraaiennestbewaker niet voorkomen dat een kogel door dit
scheurtje schade toebracht aan het schip. Echter was dit bij lange na niet genoeg om het
tot zinken te brengen. De gevallen bemanning stond gelijk weer op en zette op dat
moment alle zeilen open. Het uithoudingsvermogen van het vlaggenschip bleek beter te
zijn dan dat van het vliegdekschip. Bij land in zicht werd de ene na de andere aanval
opgezet. Het vijandelijke schip kon haar vliegtuigen niet meer doen opstijgen en ook
haar luchtafweersysteem was aan flarden. Hier maakte Didier op een effectieve manier
van gebruik via een rake inslag aan de stuurboordzijde. Na dat moment was het een
regenvuur aan aanvallen. Het vijandelijke schip kapseisde bijna en de schepjes kwamen
alvast langzaam tevoorschijn bij het vlaggenschip
Helaas duurde de reis net iets te kort om de vijand tot zinken te brengen en ook zij kon
dus veilig het eiland bereiken. Daar aangekomen moest de buit dus toch verdeeld
worden helaas. Dennis en matroos 8 en 9 van het vliegdekschip maakten nog wat ruzie
om het 3e goudmuntje, maar uiteindelijk was iedereen het erover eens dat deze niet
verdiend was. Dus terug in de groene zee om na de winterstop boven te hengelen.
Volgende week 13 december gaat het vlaggenschip nog op zoek naar wat zilverstaven in
de regio. Hopelijk dan met wat meer fortuin.

Twan de Roos